آلن ریکمن

بعضی‌ آدم معروف‌ها هستند که کارهای بسیاری کرده‌اند و تحسین‌های بسیاری را در زمینه‌های مختلف برانگیخته‌اند، اما اصل معروفیت‌شان گره خورده به یک کار، یک حرکت، یک «بودن».
«آلن ریکمن» هم از همین دست آدم معروف‌ها بود. اسمش در تئاتر و سینما و تلویزیون، در بیش از شصت جای مختلف، از هنرپیشگی گرفته تا صداپیشگی و کارگردانی آمده، اما هیچ‌کدام‌شان، حتی «هانس گرابر» «ِجان‌سخت» یا داروغه ظالم ناتینگهام در «رابین هود: شاه‌زاده‌ی دزدها» هم او را این‌طور برای ما معروف نکرد.

آلن ریکمن

در واقع تمام این شخصیت‌های منفی، اگر هم نزد ما مشهورش کرده بود، دست‌کم محبوبش نمی‌کرد. باید «جی کی رولینگ»ی می‌آمد تا هری پاتری بنویسد و در آن معلمی سخت‌گیر و منفور برای آزار دادن شخصیت اصلی‌اش بگذارد، بعد ریکمن اصل این شخصیت را چنان از کار دربیاورد که اگر از کسی درباره‌ی «پرفسور اسنیپ» بپرسی، پیش از آن‌که بتواند تصویر ذهنی‌اش از این شخصیت را به خودآگاهش بیاورد، ناخودآگاه چهره‌ی دوست‌داشتنی ریکمن با آن صدای جذاب و آرام، در خیالش نقش ببندد و تمام آن تصاویر ذهنی را بزداید.
اگر توانمندی ریکمن نبود، چه کسی می‌توانست پرفسور اسنیپ را «محبوب‌ترین منفور» مجموعه‌ی هری پاتر کند و دست‌آخر با آن نگاه نافذ در هنگام مرگ دراماتیکش، برای ابد او را در قلب ما بنشاند؟ اسنیپی که برای بینندگان کارتون‌های دهه‌ی شصت، یادآور معاون کلانتر بود که «در پشت ستاره‌ی حلبی‌اش، قلبی از طلا نهفته است». تمام این جذابیت و تاثیر، بی‌آن‌که سحر کلام آلن ریکمن را در نظر بیاوریم، نشدنی است.
صدا… صدایش سحرآمیز بود. آرام، کش‌دار، ساکن و بُرنده. «ژانرباز» اگر باشید، حتما فیلم «مسافران مجانی کهکشان» را دیده‌اید. «ماروین» را به یاد آورید؛ آن روبات پارانوئید افسرده، که از هر چیز سندی بر بدبختی و سیه‌روزی‌اش می‌ساخت. دردی که صدای ریکمن پشت آن همه ناله گذاشت، با بیننده چنان می‌کرد که دلش به حال آن روبات بی‌چاره بسوزد؛ آخر آن مفلوک چه گناهی کرده بود که با آن همه مدار پیشرفته، مجبور بود بایستد و در را برای رد شدن انسان‌ها باز نگه دارد؟
برای آلن ریکمن محبوب‌ و خوش‌مشرب، پرفسور اسنیپ تنها نقشی از میان نقش‌های بی‌شمار نبود. خودش هم علاقه‌ی خاصی به مجموعه‌ی هری پاتر داشت، چنان‌که یک بار گفت: «در هشتاد سالگی در حالی که روی صندلی راحتی‌ام نشسته‌ام، مشغول خواندن هری پاتر هستم. خانواده‌ام خواهند پرسید: بعد از این همه سال؟ و من هم خواهم گفت: همیشه!»
حال فقط کافی است این عرض ارادت به یکی از محبوب‌ترین مجموعه‌های داستانی و سینمایی را با صدای سحرآمیز این شخصیت دوست‌داشتنی تصور کنید؛ آن وقت این هنرمند محبوب تا ابد این‌طور در یادتان خواهد ماند: «آلن ریکمن، متولد۲۱ فوریه ۱۹۴۶/ ۲ اسفند ۱۳۲۴–همیشه».

واحد مطالعات و پژوهش های فرهنگی و هنری تله چن

اشتراک گذاری این مطلب در شبکه های اجتماعی: