امیرعلی

گزیده ای از کتاب قصه‌ های «قصه‌ های امیرعلی» اثر امیرعلی نبویان

آن طور که شنیده‌ام گویا برای بسیاری، غذا خوردن یکی از مهم‌ترین لذت‌های حیات است، ولی چون مبحث مذکور جایگاه قابل ملاحظه‌ای در زندگی حقیر ندارد، خیلی آدم صاحب نظر و قابل مشورتی در این زمینه نیستم!

و راستش بیشتر، به قصد زنده ماندن غذا می‌خورم، و اگر از نعمت «کلروفیل» برخوردار بودم در بسیاری از موارد «فتوسنتز» می‌کردم! اما شاید برخی از شما با من موافق باشید که علی‌رغم توصیه‌های اکید پزشکان و نیز ادای احترام به ساحت آکادمیک مهندسین صنایع غذایی، برخی اغذیه‌های آلوده به انواع میکروب و باکتری‌های گوناگون، خیلی از نمونه‌های بهداشتی‌شان خوشمزه‌ترند! با این توضیح کوتاه، می‌شود دریافت تمام خانواده و فامیل همواره نگران سلامتی بنده‌اند و البته در تلاشی ناموفق جهت آشنا کردن من با شیوه‌ی خورد و خوراک انسان‌ها!

اشتراک گذاری این مطلب در شبکه های اجتماعی: