مثل کسی که از یادم می‌رود

گزیده ای از کتاب «مثل کسی که از یادم می‌رود» اثر سیاوش گلشیری

می‌دانی، گاهی فکر می‌کنم دلتنگی‌ای که با از دست دادن چیزی یا به دست نیاوردن چیزی دیگر در وجود آدم شکل می‌گیرد به لایه‌های چرک و چرب غباری می‌ماند که به مرور روی اسباب و اثاثیه‌ی خانه‌ای قدیمی نشسته و دیگر نمی‌شود تمیزشان کرد،

حالا گیرم با یک کوفتی هم بشود جلایشان داد اما این غبار طوری در دل درزهای پیدا و پنهان و طرح‌های کنده‌کاری شده نفوذ کرده که دیگر جزیی از همان‌ها شده، هر کاری هم بکنی بی‌فایده است، خودت هم می‌دانی هیچ‌وقت از برق روز اولشان خبری نمی‌شود، این دلتنگی که گفتم درست عین همین غباری‌ست که همیشه هست اگر به چشم نیاید.

منبع: شهر کتاب آنلاین

اشتراک گذاری این مطلب در شبکه های اجتماعی: