ندای خداوند

خداوند را زبان بند نیامده است که دیگر سخن نگوید

اگر تو در بیابان سیر کردی و طور سینا را ندیدی
از مسکنت روح توست

وگرنه به هر بیابان که رَوی کوه طور حاضر است
و ندای خدواندی با همان طنین به گوش می رسد
برای آن کس که بخواهد و بجوید
اما آن کس که به سوی زمین خم شده
و تمامی دل در گرو آب و نان و منّ و سلوی نهاده است
آن آتش را نمی بیند
و آن صدا را که چون رعد در بیابان پیچیده است نمی شنود.

جمیز راسل لوئل

برگرفته از کتاب ” ” – ندای خداوند
ترجمۀ حسین

اشتراک گذاری این مطلب در شبکه های اجتماعی: