چقدر تشعشع انسان را می‌کشد ؟

یک رویداد واقعی می‌تواند پاسخ این سؤال را بدهد. در سپتامبر ۱۹۸۷ / شهریور ۱۳۶۶، دو نفر به یک مرکز پزشکی متروک در گویان برزیل دستبرد زدند و بعضی از تجهیزات ارزشمند آنجا را به سرقت بردند. طی یک روز آنها به استفراغ، اسهال و سرگیجه شدید دچار شدند. دلیل این مشکلات هم این بود که یکی از ابزارهایی که به سرقت برده بودند، حاوی یک منبع قوی رادیواکتیو به نام نمک کلرید سزیوم بود که برای درمان بیماران سرطانی به‌کار می‌رفت. یک سمسار محلی به نام دوایر فریه را این ابزار را خرید و آن‌را به خانه آورد. او مجذوب نور آبی‌ای شده بود که شب‌هنگام از پودر درون این جسم تابیده می‌شد. او ابزار را در اتاق نشیمن خانه گذاشت و خانواده و فامیل را به تماشای این گوهر زیبا دعوت کرد! مهمانان هم این ماده را لمس کردند و آن‌ را مثل کرم ضدآفتاب به پوست خود مالیدند، حتی بخشی از این کلرید سزیوم را با خود به خانه‌هایشان بردند، اما طی یک ماه، همسر فریه‌را، برادرزاده شش‌ساله‌اش و دو نفر از کارمندانش از سندرم حاد تشعشعی مردند و سرجمع ۲۴۹ نفر به تشعشعات رادیواکتیو آلوده شدند.
دوز تشعشعی که این افراد طی چند روز دریافت کرده بودند، بین ۴/۵ تا ۶ سیور بود. هر سیور معادل مقدار تشعشعی است که به هر کیلوگرم از جرم فرد دریافت‌کننده، می‌تواند یک ژول انرژی منتقل کند. این درحالی است که در حالت طبیعی، ما سالانه ۲/۴ هزارم سیور طبیعی را از موادی مانند رادون دریافت می‌کنیم که البته آسیب‌رسان نیست؛ حال حساب کنید شدت تشعشعی که این افراد بخت‌برگشته طی چند روز دریافت کرده‌اند، به چه اندازه خطرناک است. محاسبات دانشمندان نشان می‌دهد آستانه با حدود ۲ سیور است و در ۶ سیوری، مرگ حتمی خواهد بود! اما خود فریه‌را که تحت ۷ سیوری قرار گرفته بود، زنده ماند و بعدها، در سال ۱۹۹۴ ( ۱۳۷۳)در اثرمصرف مشروبات الکلی جان سپرد. شاید دلیل جان به در بردن فریه‌را از ، این بود که او بیشتر از همسرش در خارج از خانه حضور داشت و این، به ‌های بدنش فرصت می‌داد تا بخشی از صدمات ناشی از را بهبود بخشند.

اشتراک گذاری این مطلب در شبکه های اجتماعی: