برشی از کتاب دال دوست داشتن اثر حسین وحدانی

دارم زور می زنم دخترک را جورى بزرگ کنم که مارا بزرگ نکردند جورى که چشمش به فضیلت‌ هاى ناچیز نباشد جورى که یادش نرود آدم است و آدم، همانى است که هم گریه میکند هم داد می زند هم خشمگین مى‌شود و هم تا آخر عمرش مدیون خودش است اگر همان‌جا، همان وقت، به همان کس، همان حرفى را که باید بزند، نزند.

دال دوست داشتن – حسین وحدانی

اشتراک گذاری این مطلب در شبکه های اجتماعی: